sobota, 10 lutego 2018

Z nałogu w nałóg

Trzeźwiejący nałogowcy bardzo łatwo wpadają w sidła innego z pozoru niewinnego nałogu jak pracoholizm czy uzależnienie do sportu. Pisałam już o facecie, który uzależnił sie od basenu. Człowiek, który intensywnie pił/brał zaczyna nagle z tą samą intensywnością poświęcać sie jakiejś czynności i wpada w nałóg. Facet stracił przez namiętność do basenu rodzinę i prace. Mój znajomy po odstawieniu alkoholu zaczął intensywnie uprawiać jogę kundalini a nie miał o niej pojęcia. W efekcie otworzył sobie raz na zawsze czakrę brzucha. Przeszedł także na weganizm. Gitarzysta Metalliki uzależnił sie od surfowania, które pomagało mu w walce z alkoholizmem.
U mnie pojawiło sie uzależnienie od cukru. W domu używam ksylitolu ale co z tego jak kuszą mnie ciasta i lody? bardzo mnie to martwi bo jest to szkodliwy nałóg. Właśnie rozpoczynam detoks i ograniczanie cukru. Zapisałam sie też na basen;-)

poniedziałek, 5 lutego 2018

Przyczyny uzależnienia

Tym razem krótko: jeszcze jedną wiedzę wyniosłam z terapii: wiedzę o tym, że to nie substancja uzależnia. Przyczyną uzależnienia są: rodzina dysfunkcyjna, poczucie odrzucenia i stres.
I nie mogę dociec - choć co tydzień chodzę  na terapie i zastanawiamy się razem - co było przyczyną u mnie? Zaczęłam pic na studiach bo wszyscy prawie pili. To była jedna wielka impreza choć uczyliśmy się dość dobrze. W końcu pewnie dojdę do tych przyczyn...I
chodzi o alkohol bo tabletki zaczęłam brać z prozaicznego powodu: nie mogłam spać.
Miałam wspaniałą rodzinę a nie dysfunkcyjną. Ale może - jak każda nietypowa rodzina - była trochę dysfunkcyjna? Tak naprawdę muszę  najpierw zrozumieć to pojecie bo w moim przekonaniu działała bardzo dobrze. Nie jest wcale łatwo znaleźć przyczyny.
Widzicie w swoim życiu te trzy przyczyny? Czy zupełnie inne?

piątek, 2 lutego 2018

Moje uzależnienie - dalszy ciąg

Napisałam, ze na studiach miałam grupe znajomych i niemal codziennie przez rok piliśmy wódkę. Potem wyjechałam do USA gdzie piłam niemal codziennie mając prace z zamieszkaniem. Powodowała to bliskość śmierci, bo staruszka, która sie opiekowałam bardzo chorowała i umarła. Prawdopodobnie wtedy sie uzależniłam. Kiedy wróciłam po roku zaczęłam  prace w Gazecie Krakowskiej. Nie piłam jeszcze wtedy codziennie ale często. I najczęściej  w mieście. Wiele razy sie upiłam i skompromitowałam. Potem pracowałam w Przekroju i dalej piłam. Potem w Twoim Stylu. Piłam już wtedy wino rozcieńczane wodą co wieczór (w dzień też) oraz piwo w pociągu relacji Warszawa - Kraków. W 2005 wydałam pierwszą książk, potem jeszcze dwie. Wszystkie napisałam pijąc wino z wodą lub piwo. Wkrótce do alkoholu doszły leki nasenne bo nie mogłam spać. Nie wiedziałam ile ryzykuje jednocześnie pijąc i biorąc benzodiazepiny. Dowiedziałam sie dopiero na odwyku. Przez ostatnie lata piłam już tylko w domu. Nie chciałam pic w miejscach publicznych. Straciłam energie życiową, łatwość pisania i sprawność umysłową. Odzyskałam dopiero po odwyku.
Historie mojego nałogu opisałam w powieści, jeszcze bez tytułu, którą wyda Wydawnictwo  Literackie po dzienniku odwyku.

czwartek, 1 lutego 2018

Mechanizmy rządzące uzależnieniem

.Podstawowy mechanizm tworzący uzależnienie to system nałogowego regulowania emocji. Podporządkowane mu są dwa następne: system iluzji i zaprzeczenia oraz system rozpraszania i rozdwajania „ja”.
System nałogowego regulowania emocji polega na bezpośrednim regulowaniu życia emocjonalnego poprzez zażywanie substancji chemicznych, które zmieniają stan psychiczny człowieka. Patologiczne picie prowadzi do głębokich zaburzeń w sferze emocjonalnej, a życiem zaczynają sterować nałogowe stereotypy, jak na przykład ten, że alkohol lub narkotyk jest podstawowym źródłem emocji. Utrata kontroli i zerwanie związków emocjonalnych z rzeczywistością jest miernikiem uzależnienia.
Do uzależnienia od alkoholu prowadzą dwie stereotypowe drogi. Na jedną z nich wchodzą osoby, które w dzieciństwie żyły w napięciu i niepokoju i w pewnym momencie życia odkryły, że alkohol łagodzi niepokój. Na drugą wkraczają osoby nadmiernie pobudliwe, popędliwe, niesforne.
Osoby uzależnione nie uświadamiają sobie, co jest prawdą, a co fałszem w kwestii ich picia, i wraz z postępem choroby w ich umyśle rozwija się system iluzji i zaprzeczania. Dominuje myślenie magiczno-życzeniowe. Typowe jest zapominanie i zniekształcanie wspomnień, zaprzeczanie faktom. Umysł odrzuca oznaki nałogu. Inni je widzą, ale uzależniony zaprzecza, że ma problem. Spycha go do nieświadomości i w efekcie wzrasta napięcie i tłumienie. Gdy tłumienie przestaje działać, pojawia się mechanizm racjonalizacji. Celem uzależnionego staje się ukrycie prawdy. Dopiero w uznaniu własnej bezsilności jest szansa na uratowanie swojego życia.

Zaraz po odstawieniu substancji pojawia się żałoba, w której dominuje złość i smutek. Terapia uczy radzenia sobie z nimi.

poniedziałek, 29 stycznia 2018

Uzależnienie

Kiedy poszłam na odwyk myślałam, ze nie jestem już uzależniona bo przez dwa lata przed odwykiem napiłam sie tylko setkę wódki z colą i trochę cydru. Myślałam, ze jestem uzależniona tylko od tabletek a i to może nie bo przecież na poprzedni odwyku zeszłam do z era z klonazepamu i brałam tylko stilnox. Takie miałam naiwne wyobrażenia.
Nie mogłam uwierzyć, że nie tylko jestem uzależniona ale będę uzależniona do końca życia i dlatego nie wolno mi złamać abstynencji. Długo nie mogłam sie z tym pogodzić. wielu alkoholików marzy o powrocie do picia kontrolowanego i ma na to nadzieje. tymczasem prawda jest brutalna: większość przed odwykiem była w fazie chronicznej i jak tylko powącha alkohol do fazy chronicznej wróci. Nie ma picia kontrolowanego dla nałogowca. Nie ma brania kontrolowanego.
Nie planuje pić ani brać w żaden sposób ale fakt, ze jestem uzależniona do końca życia przyjmuje już z pokorą. To nie jest tragedia. W końcu zdrowieje...
Ale oto pytanie: jak długo trwa zdrowienie? dwa lata? Trzy? Całe życie??

sobota, 27 stycznia 2018

Trzeźwość : zasady

Człowiek trzeźwy to człowiek wolny, który ma określony styl życia. Na terapii uczono nas, ze trzeźwe życie równa sie życie w prawdzie, że oto koniec z kłamstwami, którymi żyje nałogowiec. czynny alkoholik czy lekoman kłamie zawsze, najczęściej na temat swojego uzależnienia. Kiedy stajemy sie trzeźwi - przestajemy kłamać. I jest to zasada trzeźwego życia.
Człowiek trzeźwy jest zdroworozsądkowy i ogarnięty: potrafi załatwiać swoje sprawy. ja sie natychmiast ubezpieczyłam w pośredniaku, zaczęłam badania lekarskie, nie mam problemu z dojazdem w dalsze regiony Krakowa bo takie problemy miałam w trakcie nałogu.
Trzeźwość to także wiedza o uzależnieniu, która nie pozwala sięgnąć po substancje.
To zainteresowania i pasje.Różne ciekawe zajęcia. Więcej pieniędzy i więcej czasu.

A może coś jeszcze? Jaki jest styl życia trzeźwego uzależnionego?
Proszę o komentarze

czwartek, 25 stycznia 2018

Nawrót

Pojechałam na grupę wsparcia do Ściejowic: spotkania byłych pacjentów odwyku. Prowadzi je mój kolega Grzesiek. Każdy mówi, co u niego słychać i co robi dla swojej trzeźwości. Prawie każdy chodzi na terapie.
Grzesiek mówił, że nawrót zdarzy się na 100 procent każdemu i to niejeden. Dlatego tak ważny jest kontakt z trzeźwiejącymi nałogowcami (osobiście wole grupę NA niż AA choć jak na razie wystarcza mi wspomniana grupa wsparcia).  Wystarczy bowiem, że ktoś opowie jak sobie poradził z nawrotem by dać nam wsparcie i nadzieje. Myśle, że rozmowa nie tylko z trzeźwym uzależnionym pomaga. Także z kimś kto rozumie te chorobę a sam uzależniony nie jest. Ja mam takie osoby.
Na głód pomaga rozmowa, prysznic, zjedzenie czegoś, napicie sie wody...
W lutym mijają dwa lata jak jestem trzeźwa. Przyznam, że nieraz odczuwam ochotę by się napić piwa albo drinka ale się powstrzymuje. Czułabym się brudna jakbym złamała abstynencje, miałabym ogromne poczucie porażki.
A jak jest z nawrotami u Was? Proszę o komentarze

wtorek, 23 stycznia 2018

Odwyk

Byłam na dwóch odwykach. Na pierwszy namówiła mnie rodzina i nie byłam gotowa na terapie i na zmiany. Spędziłam kilka tygodni w uroczym miejscu ale nie przykładałam sie do terapii choć jest to bardzo dobry odwyk z dobrymi terapeutami. Miałam wiec wakacje.
Na kolejnym przez pierwsze miesiące nie akceptowałam niczego. Nie wypisałam sie bo wiedziałam, że na ponowne przyjecie trzeba długo czekać. Byłam też jednak ciekawa co dalej. Aż wreszcie przełamałam sie na terapii. Potem już szło z górki. Zaczęłam sie angażować, poczułam sie na swoim miejscu, czas szybciej mi leciał i pojawiły sie pierwsze pozytywne zmiany. Napisze o nich osobno.

Proszę o komentarze

poniedziałek, 22 stycznia 2018

Filmy terapeutyczne

Polecane na odwyku filmy terapeutyczne na temat uzależnienia:
Ray
Żółty szalik
28 dni
Pod wulkanem
Kiedy mężczyzna kocha kobietę
Spacer po linie
Nina

Inne
o nałogu:

Zostawić Las Vegas
Lot
Czysty i trzeźwy
Wyjść na prostą
Jestem Joe
Ćma barowa
Krzyk

czwartek, 18 stycznia 2018

Trzeźwość - czy jest łatwa?

Trzeźwość to jak pisałam nie tylko abstynencja . To proces. Przez dwadzieścia lat czułam tylko dwie emocje: zadowolenie kiedy miałam substancje i niezadowolenie kiedy jej nie miałam. Nie czułam strachu. Nie zauważyłam jak z młodej kobiety przeistoczyłam się w dojrzałą. nie miałam w związku z tym żadnych myśli, żadnych dywagacji. Nałóg nie pozwolił mi przeżyć żałoby po śmierci rodziców. Trzy książki napisałam pod wpływem. Wiązałam się i na ogół rozstawałam, w żadnym związku nie wytrzymałam. Nie mam dzieci. Ba! Nie zdawałam sobie nawet sprawy, ze jestem śmiertelna.
Kiedy zaczęłam trzeźwieć wszystko to - oraz związane z tym emocje: żal, strach, poczucie straconych lat - zaczęło do mnie docierać. Jak można pić 20 lat?!
A jednak można. Można i pięćdziesiąt. i całe życie.
Na szczęście można też się opamiętać.
Trzeźwość to emocje. Emocje, które  nie dochodziły do głosu zagłuszane przez substancje. To nie jest łatwe. Trzeba się z tym novum oswoić. Bo w końcu przychodzi oswojenie emocji. A pomocą w tym służy terapia. terapia uzależnień trwa minimum dwa lata. Mnie pomaga. Jeżdżę też na grupę wsparcia na odwyk w Ściejowicach. Najwięcej daje kontakt z dobrym terapeuta. Dużo dają rozmowy z kimś, kto rozumie uzależnienie, nałóg. No i są tez przyjemne emocje: zadowolenie, satysfakcja, duma...
Bardzo ważne w trzeźwym życiu  są pasje, zainteresowania. Nuda  może trzeźwość zabić.

Proszę o komentarze.

Fragment "Rok na odwyku. Świadectwo"

Ostatni fragment z książki, która ukaże się w marcu nakładem Wydawnictwa Literackiego.
Imiona zostały zmienione

"Decyzję o odwyku  podjęłam pewnej zimowej nocy w lutym 2016, kiedy nie mogłam zasnąć mimo stilnoxu i imovane. Te benzodiazepiny to doraźne leki nasenne i uspokajające, w niektórych zachodnich państwach zakazane. Silnie uzależniają po dwóch tygodniach. Biorę je od dziesięciu lat, nierzadko popijałam tabletki alkoholem, ale od dwóch lat nie piję, poza setką wódki z colą, wypitą w grudniu 2016.
Niestety walka z tabletkami jest równie trudna, zwłaszcza jeśli nie można spać. A ja nie mogę. Nawet gdy zasnę, budzę się w nocy. Próbowałam zażywać melatoninę, ale nie działała. Piłam męczennicę, też nie pomogła. A sen jest ważny. Po tabletkach jednak źle mi się myśli, jestem też bardzo spowolniona. Boję się, że straciłam łatwość, a może nawet zdolność pisania. Na pewno nie mam dawnej sprawności umysłowej.
Po raz pierwszy byłam na odwyku w 2015 roku w Ściejowicach w prywatnym ośrodku leczenia uzależnień . Byłam tam sześć tygodni od kwietnia do czerwca. Piękne wakacje, które niewiele mi dały.
W ośrodku – dużym wiejskim domu z werandą i ogrodem, położonym przy jeziorze – przyjął mnie szef i terapeutka Monika. Na parterze salon z telewizorem i kuchnia z dużym stołem, na poddaszu trzyosobowe pokoje i pokój terapeutyczny z fotelami. Początkowo w pokoju byłam sama, potem doszła narkomanka lekarka Ewelina. Byłyśmy jedynymi kobietami na jedenaście osób. Po jej odejściu dołączyła alkoholiczka Iwona i narkomanka Ala.
Dawano nam trzy posiłki dziennie. O ósmej trzydzieści było śniadanie (szwedzki stół), po wspólnej medytacji ze słowami znanymi wszystkim uzależnionym świata:

Abym godził się z tym, czego nie mogę zmienić,
Odwagi, abym zmieniał to, co mogę zmienić
I mądrości, abym odróżniał jedno od drugiego

Nie ma to nic wspólnego z religijnością.
Potem był obiad o trzynastej trzydzieści i o osiemnastej kolacja (szwedzki stół).
Terapia trwała z przerwami od dziesiątej rano do kolacji. Prowadziły ją Monika i Magda. Magdy się bałam. Była bardzo zasadnicza. W czwartki jeździliśmy na wycieczki, na przykład do Tyńca, we wtorki na spotkania AA i NA  (Anonimowi Narkomani), we wtorki na basen, a w środy puszczano nam filmy tematyczne, na przykład Lot i Żółty szalik. Film Pod Mocnym Aniołem jest zakazany na odwykach jako wyzwalacz.
Wszyscy traktowali ośrodek jak dom. Nie chcieli wychodzić na przepustki. Marek wyjechał w piątek na kilka godzin, ale wrócił już po godzinie. Zdumionej rodzinie oznajmił, że musi wracać do domu. Jeden z pacjentów mieszkał w Ściejowicach trzy miesiące. Żyliśmy tutaj pod szklanym kloszem, każdy bał się wyjścia. Ja też. Papierosy kupowaliśmy w Lewiatanie lub w małym wiejskim sklepiku. Teren jest ogrodzony, ale wolno nam było wychodzić do sklepu i na spacer po lesie.
Opiekunki sprzątały, wydawały posiłki i pilnowały nas.
Tylko jedna osoba złamała abstynencję. Przemyciła wódkę w bagażu. I z tego, co wiem, nadal pije.
W moim wypadku terapia niewiele dała. Tyle tylko, że do zera zeszłam z klonazepamunajgorszej z benzodiazepin, i od tamtej pory go nie biorę."







wtorek, 16 stycznia 2018

Trzeźwość - jak żyć?

Trzeźwość to - jak mówią terapeuci - życie świadome i w prawdzie. Odpowiedzialne. Nagle zdajemy sobie sprawę, że wiele lat byliśmy w czynnym nałogu, że kłamaliśmy, oszukiwaliśmy a może nawet kradliśmy, że robiliśmy wiele złych, głupich rzeczy. I choć teraz mamy powody do dumy czujemy się czasem jak "najgorszy człowiek na świecie" z książki Małgorzaty Halber.
W filmie o nałogu i odwyku "Kiedy mężczyzna kocha kobietę" Meg Ryan po odwyku chce rozejść się z mężem, bo czuje się jak najgorszy człowiek na świecie, niegodna jego miłości.
Mamy powody do dumy bo jesteśmy trzeźwi, ogarnięci, zerwaliśmy z poprzednim życiem ale często ogarnia nas wstyd.
Przynajmniej ja tak mam choć nałóg to przecież choroba.
Czy ktoś z Was też czuje się niekiedy jak najgorszy człowiek na świecie? Mimo dumy i satysfakcji?

"Rok na odwyku" - nota wydawnicza na okładkę

książka zostanie wydana w marcu 2018

Rok na odwyku
Katarzyna T. Now wak


Hasła

BARDZO PRAWDZIWA HISTORIA WYCHODZENIA Z UZALEŻNIEŃ

MOCNY I WZRUSZAJĄCO SZCZERY PAMIĘTNIK Z OKRESU POWROTU DO NORMALNEGO ŻYCIA


Nigdy dotąd nie interesowałam się swoim zdrowiem. Bardzo chcę żyć długo i w zdrowiu. Odkryłam, że życie jest cudowne.

Ta książka to poruszająca kronika z rocznego pobytu w zamkniętym zakładzie odwykowym. Katarzyna Nowak, pisarka i dziennikarka, szczerze i wprost mówi o 18 latach swojego  uzależnienia od alkoholu, narkotyków, środków nasennych i o swojej dysfunkcyjnej, choć kochającej się rodzinie. O długim procesie szukania pomocy u psychiatrów i o trudnej, ale przełomowej decyzji, kiedy w końcu sama dobrowolnie poddała się drakońskiej terapii odwykowej. Opisuje swój bunt i początkową niewiarę w sens tego, co słyszy od  psychologów i innych pacjentów. Z czasem jednak zaczyna rozumieć przyczyny swoich zaburzeń, poznaje lepiej samą siebie, zaczyna wyrównywać rachunki ze światem, z rodziną. Ostatecznie udaje się jej odzyskać chęć do życia i zaczyna się nim cieszyć.

Autorka nie uwodzi czytelników, nie udaje nikogo innego, niż jest, nie ukrywa swoich upadków i wad. Suchy, pozbawiony ozdobników zapis jej szpitalnej codzienności budzi z jednej strony grozę i zdziwienie, jak można tak nisko upaść, a z drugiej sympatię i szacunek do bohaterki, która jako jedna z czterech osób kończy roczny odwyk!
Ta książka pomaga uwierzyć, że warto walczyć o siebie i można życiu przywrócić utracony sens.
  

o autorce

Katarzyna T. Nowak, rocznik 1964, córka dziennikarki i pisarki Doroty Terakowskiej. Dziennikarstwem parała się przez lata także Katarzyna T. Nowak, współpracując m.in. z ,,Gazetą Krakowską”, ,,Przekrojem” i ,,Twoim Stylem”. Od ponad dziesięciu lat Nowak poświęca się wyłącznie pisarstwu. Wydała trzy książki, wszystkie w Wydawnictwie Literackim. Moja mama czarownica (2005, poświęcona zmarłej matce), powieści: Kobieta w wynajętych pokojach (2007) i Kasika Mowka (2010). Wszystkie książki autorki mają osobisty charakter, a Moja mama czarownica i Kasika Mowka opowiadają o jej rodzinie: wspaniałej i niełatwej zarazem.  

poniedziałek, 15 stycznia 2018

Trzeci fragment z mojej książki "Rok na odwyku. Świadectwo"

"166 dni
Na terapii Irek przyznaje się, że je garściami cukier.
– Jest pan na silnym głodzie i stosuje pan zamiennik – mówi terapeutka. – Cukier w takiej ilości daje kopa.
– Chcę się wypisać, mam dosyć – mówi Irek.
– Bo jest pan na głodzie. Jak pan teraz złamie abstynencję, znajdzie się pan ponownie w fazie chronicznej. Jakie są fazy picia?
– Towarzyska, kiedy się klinuje – mówię – ostrzegawcza, kiedy pojawiają się pierwsze szkody, krytyczna, w której następuje utrata kontroli i chroniczna, zagrożona śmiercią.
Mimo to Irek się nie boi. Potrzeba wyjścia na wolność jest silniejsza. Znowu przez całą terapię namawiamy go by został.
Dostaję kolejną pracę do napisania: „Koncentracja życia wokół substancji zmieniających świadomość”.
Piszę, że przez parę lat brałam stilnox i nie zwiększałam dawki. Potem zamieniłam na clonazepam i zaczęłam zwiększać dawkę, aż doszłam do dziesieciu tabletek. Kiedy nie miałam leku, cały czas myślałam jak go zdobyć, było to najczęściej w święta. Musiałam czekać aż psychiatrzy otworzą gabinety. Źle się czułam. Miałam objawy odstawienne. Dużo bym wtedy dała za tabletkę. Cieszyłam się jak mój partner wychodził do pracy, bo mogłam w spokoju wypić butelkę wina. Pustą chowałam w szafie, a potem wynosiłam na śmietnik.
Nie szukałam okazji do brania leków. Brałam co wieczór, by zasnąć. A wino piłam codziennie, dopóki mi smakowało.
Planowałam w dzień, że wezmę tabletki wieczorem i kiedy nie miałam tabletek, planowałam jak je zdobędę. Miałam zaplanowane dwie butelki wina dziennie.
Mieszkam sama, więc nie chowałam alkoholu i leków. Ukrywałam butelkę przed partnerem, kiedy z nim mieszkałam. Nie wiem, czy wiedział, że biorę leki. Chyba nie.
Robiłam zapasy leków, chodziłam do kilku lekarzy po recepty. A alkohol zawsze miałam w domu. Brałam je sama przed snem. Alkohol początkowo piłam w towarzystwie, potem sama.
Często chodziłam do gabinetów. Bałam się bezsenności. Nie tłumaczyłam tego w inny sposób. Brałam, by spać. Uważałam też, że lepiej mi się pisze po alkoholu.
Pojechałam na odwyk w Ściejowicach, po którym już nigdy nie zażyłam clonazepamu. Mój przyjaciel wyleczył się tam z alkoholizmu. Ale leki znowu zaczęłam brać...
– Powoli się uzależniałaś – mówi pan Piotr. – Jak mogłaś brać tak dużo tabletek? Leki i alkohol pomagają w małych ilościach.

– Stosuje pani mechanizm racjonalizacji i minimalizacji – mówią terapeutki. – Szukała pani partnerów, którzy albo nie zauważali, albo akceptowali pani uzależnienie. Według pani przyjaciel wyleczył się z alkoholizmu! Alkoholizm to choroba na całe życie. Rozcieńczanie wina to minimalizowanie. A przekonanie, że łatwiej się pisze pod wpływem, to mechanizm racjonalizacji. Jest też w tej pracy marzeniowe planowanie. Planowała pani branie leków. Pisanie jest dla pani najważniejsze. Podtrzymuje pani przekonanie, że łatwiej pani przychodziło pisanie pod wpływem. Ale czuła pani wstyd z tego powodu."

wtorek, 9 stycznia 2018

Głody i wyzwalacze

Z mojej książki "Rok na odwyku. Świadectwo":

 GŁODY – OBJAWY
Sygnały z ciała: Ssanie w żołądku, suchość w ustach, problemy ze snem, zaburzenia apetytu, objawy „suchego” kaca, wyostrzenie zmysłów, smak używki w ustach, ból głowy, mdłości, pocenie się, kołatanie serca, podwyższone ciśnienie, szum w uszach, uczucie gorąca, szczękościsk, napięcie mięśni, zmęczenie.
Myśli: mam ochotę się napić, wziąć, czegoś mi brakuje, czegoś nie zrobiłem, mam ochotę nie wiem na co, wszyscy wokół piją, biorą, mam ochotę na szybkie rozluźnienie, mam natrętne myśli o używce, zdarza mi się myśleć, że skoro już tyle nie piję, nie biorę, to mogę sprawdzić, czy mi się uda skontrolować używanie, śni mi się picie, branie, wątpię w sens terapii, wspominam przyjemny stan po spożyciu, jak piłem, brałem było łatwiej, lepiej, dam sobie radę sam, nie mam już problemu, nie myślę i piciu, braniu, żal mi tych, co piją.
Emocje: niepokój, rozdrażnienie, złość, tęsknota, żal, smutek, poczucie osamotnienia, euforia, wyczekiwanie, apatia, znudzenie, poczucie winy, zachowania agresywne, kłótliwość.
Zachowania: przebywanie z osobami pijącymi, polewanie, odwiedzanie miejsc związanych z używaniem, zrzucanie się na alkohol, narkotyki, oglądanie wystaw sklepowych z alkoholem, oglądanie reklam piwa, rozmowy o używaniu, tolerowanie obecności alkoholu i innych używek w domu, szukanie informacji o używkach, oglądanie filmików o używaniu, opowiadanie o swoich doświadczeń w sposób żartobliwy lub ekscytujący, izolowanie się od ludzi, przepracowywanie się, objadanie, stosowanie innych używek jak cola, kawa, energetyki, papierosy, niekontrolowane zakupy, wykonywanie czynności w pośpiechu, zatajanie przed terapeutą i grupą objawów głodu, nadmierne korzystanie z TV, komputera, internetu.

wyzwalacze wewnętrzne – określone emocje, które wywołują uczucie głodu – to niepokój, poczucie obcości, emocjonalny ból, frustracja, irytacja, smutek, zazdrość, złość, zmartwienie, tęsknota, poczucie pustki, poczucie niskiej wartości, konflikty wewnętrzne, zdenerwowanie, podekscytowanie, pewność siebie i poczucie szczęścia.

Wyzwalacze zewnętrzne to „ludzie, miejsca i sytuacje, które wywołują uczucie głodu alkoholowego lub narkotykowego, poprzez skojarzenie z przyjmowaniem substancji”.



Jak walczyć z głodem? Zjeść coś dobrego, wziąć prysznic, porozmawiać z kimś, ćwiczyć, iść na spacer, zająć się czymś interesującym.


Nigdy nie miałam wielu głodów poza snami alkoholowymi kiedy śniło mi się, że pije.  Z klasycznych głodów czułam chęć napicia się ale ta chęć po kilkunastu minutach mijała. Wystarczy przeczekać. 
Chodzę do knajpy gdzie moi znajomi piją wieczorami piwo ale to na mnie nie działa. Towarzysze im pijąc herbatę z cytryną.
Natomiast wyzwalaczem jest dla mnie opis sceny w książce kiedy bohater pije drinka. Jednak
coraz rzadziej nachodzi mnie ochota na coś mocniejszego.
Ale wiem, że trzeźwi nałogowcy miewają straszne głody i właśnie na terapii jesteśmy uczeni jak sobie z nimi radzić. Według mnie najważniejsze to znaleźć sobie jakieś super interesujące zajęcie, pasje. Widziałam film dokumentalny o muzykach Metalliki i jeden z nich po rzuceniu alkoholu radził sobie tak, że został zapalonym surferem a nie da sie serfować po pijaku lub na kacu, jak mówił i to go trzymało w trzeźwości.

A co dla Was jest wyzwalaczem? I jak radzicie sobie z głodami?

sobota, 30 grudnia 2017

Nałóg

Wiecie, że kiedy odstawi sie substancje łatwo sie uzależnić od czegoś innego? Znana na terapiach jest historia faceta, który odstawił alkohol i uzależnił sie od basenu. Pływał siedem dni w tygodniu zamiast chodzić do pracy. Pływał równie intensywnie jak przedtem pił. Stracił prace w wyniku tego pływania.
Mój kolega alkoholik Krzysiek przestał pić i uzależnił sie od jogi. Tak intensywnie ćwiczył aż otworzył sobie czakrę brzucha.
A ja? A ja chyba jestem uzależniona od słodyczy. Na odwyku wszyscy zajadali emocje słodyczami. ja też. I teraz trudno mi dwa dni wytrzymać bez czegoś słodkiego...
To podobno częste.

Fragment powieści - jeszcze nie wydanej

Bohaterka Agata ma 45 lat i pogrąża się w nałogu: alkohol i benzodiazepiny. Wszystko zmierza do katastrofy ale nie kończy się źle. Powieść ma być wdana przez Wydawnictwo Literackie.
Oto fragment:
"W dżinsach i bluzce od piżamy pognała do sklepu numer jeden i wymieniła butelki. Wciąż była roztrzęsiona. Nogi  z waty, ręce drżą. Dziecko i mąż to kłopoty, powtarzała sobie ale dręczył ją wewnętrzny dygot wiec od razu wypiła pół butelki i dopiero teraz wzięła prysznic.
Źle sie czuła. "Zmarnowane życie" i „samotność” krążyło jej po głowie.
Bzdury! Jestem pisarką, mam pasje i talent wiec nie zmarnowałam życia!
Na wszelki wypadek zażyła tabletkę na uspokojenie.
Po kolejnych dwóch piwach poczuła sie normalnie. Popatrzyła smutnie na karimatę: nie dam rady, nie znoszę ćwiczeń. Oczyma wyobraźni zobaczyła szczupłe nogi, płaski brzuch, brak boczków i wysportowane, gibkie ciało. Poczuła złość wiec wypiła piwo do dna i otworzyła następne.
Nagle zadzwoniła komórka. Agata podskoczyła.
- Halo?!
- Coś nie mam szczęścia - powiedział Mariusz - Zdaje sie, że w czymś przeszkodziłem?
- Nie. Potknęłam sie i zezłościłam –skłamała-   Ale nie na ciebie.
- Za godzinę będę w Krakowie, mam sprawę do załatwienia ale to potrwa góra dwie godziny. Zapraszam Cię na piwo i opowieści.
- Brzmi dobrze.
- Wspaniale. To o szesnastej. Gdzie? Zaproponuj coś - powiedział wesoło.
No właśnie gdzie? Gdzie mnie nie widzieli? Gdzie na pewno nie byłam? Myślała gorączkowo.
Na Kazimierzu lepiej nie. Na Rynek nie chodziłam.
- Może w ogródku na płycie Rynku Głównego?
- Mało znam Kraków. Umówmy sie pod Adasiem i znajdziemy wolne miejsca.
- Super. Do zobaczenia.
Spotkanie poprawi jej podły nastrój. Ile piw wypiłam? Cztery? Trzy? nieważne, trzeźwa jestem, ręce sie nie trzęsą, dygot ustał.
Czuła jeszcze jakiś niejasny niepokój, jakąś niechęć do siebie samej.
To minie, powiedziała na głos.
Wyciągnęła z szafy wszystkie ubrania. Większość sukienek była lekko za ciasna. Opinały ciasno brzuch. Zdecydowała sie na spódnice i dłuższą luźną bluzkę. Szybko umyła włosy. Zmyła makijaż, był rozmazany. Na wszelki wypadek nie zrobiła nowego, by tusz sie znowu nie rozmazał. Musnęła tylko szminką usta.
Poszli do pierwszego z brzegu ogródka i zamówili piwo. Mariusz opowiadał o swojej byłej żonie, córeczce i domu rodzinnym. Był rodowitym góralem.
- A jak to jest u ciebie? - spytał.
- Z rodziny mam tylko ojca. Spotykam sie z nim od dwudziestu lat. Wcześniej go nie znałam. Odszedł od mojej mamy jak miałam dwa lata i mieszkał za granicą. Ożenił sie, mieszka z nową żoną. Jeżdżę do nich czasem na obiady. Lubimy sie - powiedziała - Mama zmarła siedem lat temu, była chora. Nie mam rodzeństwa ani męża ani dzieci. Żadnych ciotek i wujków.
- Smutno. Ale dobrze, że masz kontakt z ojcem.
- Cenie to - powiedziała.
Pod wieczór tak jej szumiało w głowie, że skłamała iż boli ją brzuch i musi już iść. Bała sie, że za chwile zacznie sie zataczać choć jej tolerancja na alkohol bardzo wzrosła. Mariusz odprowadził ją do domu. Nie zaprosiła go do środka.
- Przejdę sie jeszcze i wyśpię w hotelu a rano wracam do siebie. Dziękuję za miłe popołudnie. Do zobaczenia.
Zły nastrój minął ale szumy sie nasiliły. Podłoga lekko wirowała. Natychmiast choć było wcześnie zażyła trzy tabletki i położyła sie spać.
Nie mam zmarnowanego życia, mruknęła i zasnęła.
Obudziły ją mdłości. ledwo zdążyła do łazienki.
Dużo wczoraj wypiłam.
Czuła sie obolała jak po ćwiczeniach na karimacie. Bolało ją całe ciało. Miała mroczki przed oczami.
Musze przestać pić. Musze koniecznie spróbować przestać pić. Na razie jednak musze sie napić.
Przypomniała sobie, że w sobota jest umówiona z Gośką.
To przecież dzisiaj. I jak ja tam dotrę?
Z lodówki wyjęła zimne piwo a jej wzrok padł na tonę mięsa uduszonego z warzywami.
Jezu, jęknęła, kto to zje?
Jak Gośka wyczuje piwo to po mnie. Musze kupić gumę do żucia i umyć zęby przed wyjściem.
Jakoś dotrwała do piętnastej popijając piwo małymi łykami. Przed wyjściem łyknęła tabletkę na uspokojenie. Żując gumę czekała na przyjaciółkę przy stoliku.
- Cześć - zawołała Gośka siadając - Jak to miło, ze mnie zaprosiłaś. W domu ciągle dietetyczne obiady ze względu na Miśka, bo przytył ostatnio a siedemnastolatek nie może być gruby. A ty chyba trochę przytyłaś?
- Niedużo. O dchudzam sie od jutra - skłamała a może w to uwierzyła - Też nagotowałam gar cielęciny na dietę wiec dziś zjemy coś normalnego.
- Mam ochotę na pierogi, bo słyszałam że tu mają bardzo dobre i deser. Mogę deser?
- Jasne. Ja zamówię piwo.
- Zwariowałaś? Przed jedzeniem?
- A tak jakoś mam ochotę. Nie jestem bardzo głodna. Może zgłodnieje.
- Chciałaś przecież zjeść coś normalnego bo od jutra dieta...
- Właśnie dlatego zamówiłam piwo. Na diecie sie nie pije. Potem też zamówię pierogi.
Kelner przyniósł zimne piwo i pierogi dla Gośki. Agata upiła łyk i ożywiła sie. Gośka jadła w spokoju ale jej dobry humor prysł. Niepokoiło ją zachowanie przyjaciółki. Była dopiero czwarta.
- Myślałam, ze piwo pije sie po obiedzie wieczorem - powiedziała.
- Przecież jest już popołudnie. Wielu ludzi pije do obiadu.
- Tak ale jedzą ten obiad -p owiedziała Gośka z naciskiem.
Agata dla świętego spokoju zamówiła pierogi. Z wielkim trudem zjadła trzy. Była wypełniona piwem i dalej chciało jej sie pić. jedno to było mało pomijając te, które wypiła w domu. Kelner zabrał pustą szklankę i talerze. Mężczyzna siedzący przy stoliku obok właśnie pił zimne piwo. Agacie ślina napłynęła do usta.
- To świętujmy ostatni dzień bez diety! Poproszę jeszcze jedno piwo - zawołała.
Gośka zmarszczyła brwi i zacisnęła usta.
- Czuje kłopoty - powiedziała.

- Jakie znowu kłopoty no coś ty! Ludzie w restauracji zawsze piją piwo lub wino do obiadu jak ten przy stoliku obok. Co w tym złego?"

czwartek, 21 grudnia 2017

Moje uzależnienie

Początki

Zaczęło się niewinnie i zwyczajnie: na studiach miałam grupę znajomych, którzy lubili się napić. Ja też.Spotykaliśmy się u mnie i piliśmy wódkę. Dużo wódki. Trwało to bity rok.
Po tym roku wyjechałam do Chicago, gdzie pracowałam jako  opiekunka pary 90-latków: sprzątała, gotowałam, pomagałam, mieszkałam z nimi. Po kilku miesiącach i po chorobie ona umarła.
Miałam potwornie duszny, gorący pokój z widokiem na mur. Tony, jej mąż, nie czuł się dobrze po jej śmierci i często budził mnie w nocy. Latem i tak nie dało się w tym pokoju spać. Tony po śmierci żony był zagubiony i wystraszony.
Pewnej nocy w spiżarce odkryłam zapasy alkoholu i zaczęłam go wypijać..
Nie pamiętam czy piłam codziennie ale tak podejrzewam.Co piłam też nie pamiętam.Wszystko,co było.
Przynosiło to ulgę...
Choroba i śmierć staruszki, ciasny, duszny pokój z widokiem na mur, izolacja - cieżko było to znieść młodej osobie, jaką byłam.
Po roku wróciłam do Polski i rozpoczęłam prace w Gazecie Krakowskiej. Piłam dalej...
Dziś te 20 - 20?? Trzydzieści!! - lat wydaje mi sie jak jeden długi, falujący dzień. Bo nie miałam przerw w piciu poza tymi latami kiedy byłam zaszyta, bo namówił mnie na to tata. I te dni wyglądały tak samo choć na początku było kolorowo i głośno: jedna wielka impra i ja brylująca  w towarzystwie a potem,na drugi dzień wstyd i jedno wielkie pytanie: co ja wczoraj narobiłam??
A później picie w samotności, by nikt mnie nie widział. I zły wygląd. I tona tapety na twarzy kiedy wychodziłam do monopolowego. Do kilku monopolowych by nie kupować 10 piw codziennie w tym samym sklepie. W jednym z nich mówiłam, ze mam w domu remont.
Czerwona na twarzy, spuchnieta od nadmiaru wody - piwa! - przemykałam ulicami kiedy musiałam modląc sie, by nie spotkać żadnego znajomego.
Wszystko to opisałam w "Nie deptać stokrotek", gdzie bohaterka Agata jest uzależniona krzyżowo.
No to na razie tyle. Wkrótce nastąpi ciąg dalszy tej historii bo to przecież nie tylko alkohol...
C.d.n.



poniedziałek, 18 grudnia 2017

Trzeźwość

Przed odwykiem nigdy się nie badałam. W ogóle o to nie dbałam. Niczego też nie mogłam załatwić. Byłam nieubezpieczona bo dojazd do urzędu do Huty wydawał mi się absolutnie niemożliwy: nie wiedziałam czym tam dojechać, nie potrafiłam sprawdzić sobie najprostszej rzeczy w internecie. Wszystko działało na zasadzie: jakoś to będzie.
Nie pisałam książek od kilku lat. Napisałam jedną - naprawdę fatalną - która niestety została wydana przez marne wydawnictwo (nie to co zawsze).
Po lekach myliłam nazwy i kierunki ulic.
Teraz jestem trzeźwa od prawie dwóch lat.
Najpierw, jeszcze na odwyku zaczełam wzruszać sie na niektórych filmach. Potem czesto czułam złość.
Po odwyku zaczęłam się badać i bać chorób. Wreszcie przyszedł żal za mieszkaniem, które straciłam...Moja terapeutka mówi, że jak odbędę żałobę to żal minie. Teraz żałuje uzależnienia w ogóle...
Trzeźwość nie jest łatwa. Łatwe jest branie i chlanie. Trzeźwość to świadome, odpowiedzialne życie w prawdzie. W efekcie po raz pierwszy pojawia się u mnie żal za decyzje podjęte w przeszłości i straty jakie z tego tytułu poniosłam. Każdy nałogowiec ma straty. Zal jest absolutnie niekonstruktywny i prowadzi do frustracji wiec staram się o tym nie myśleć. Niemniej - żałuje.
Na szczęście chodzę na terapie...
A plusy? Napisałam dwie książki o nałogu, bez trudu dojeżdżam do Huty, załatwiam co trzeba, badam się, ludzie chcą ze mną przebywać i nie wstydzę się siebie na ulicy czy przez znajomymi...
Poza tym na terapii nauczono mnie, że kiedy nałogowiec łamie abstynencje wraca do fazy chronicznej uzależnienia a jest ona tuż przed śmiertelną. Nie chce umrzeć z powodu chlania i brania. Nie chce objawów odstawiennych. Nie chce kaca i zmarnowanych dni.
Nie pije, nie biorę, zapisałam się na basen. Trzy razy dziennie biorę chlorprotixen, który reguluje sen.
Trzeźwość to nie tylko abstynencja. To wewnętrzna zmiana.
Kiedy wytrzeźwiałam odkryłam, że zmarnowałam osiem lat - osiem lat! - z zonatym facetem, który mnie oszukiwał. Popatrzyłam trzeźwym okiem i zobaczyłam łysawego,grubego faceta, niedobrego w łóżku, złośliwego i wiecznie niezadowolonego i natychmiast z nim zerwałam. Złość na niego  na siebie, że zmarnowalam z nim osiem lat trzyma mnie do dziś.
Trzeźwość to złość i żal. Żal, że moi rodzice nie żyją, żal że sie w ogóle uzależniłam.
Ale przecież nie tylko. Nie tylko złe emocje. Także te dobre jak zadowolenie z siebie a nawet duma zamiast wiecznego wstydu, który czułam przez wiele minionych lat. Brak kaca i trzesawki porannej. Brak poczucia upokorzenia, które zawsze kazało mi patrzyć w ziemie kiedy szłam ulicą.

sobota, 16 grudnia 2017

Fragment 2 z książki "Rok na odwyku" -wkrótce wydanie

85 dni
"Dziś była mowa o różnicy między abstynencją i trzeźwieniem. Abstynencja to powstrzymywanie się od dostarczania organizmowi substancji a trzeźwienie to proces, zmiana. My na terapii trzeźwiejemy.
Próbowałam prawie wszystkich używek poza dopalaczami i LSD. Żadna mnie nie fascynuje ani kokaina ani amfetamina. Uzależniłam się tylko od alkoholu i leków. Nie ciągną mnie już używki. Ciągnie mnie życie.
Na sesji rozmawiałam o tym, że mam poczucie że czeka mnie fajne życie i stąd pojawiają się różne wyimaginowane zagrożenia. Boję się, że stanie się cos złego i w efekcie mam sny o zagrożeniu. W snach ścigają mnie wilki albo ktoś chce mi zrobić krzywdę. Mam myśli o rozmaitych chorobach. I nie chcę tego, bo się boję i mi to przeszkadza cieszyć się życiem. Wciąż są te „skutki uboczne’ trzeźwienia.
- Celem terapii jest także odebranie komfortu picia czy brania – mówi terapeutka – Używki miały zagłuszyć emocje.

- Stuki puki?
- Właśnie. Teraz czas na radzenie sobie z nimi, czego tu panią uczymy.
Kiedy zdrowy kierowca jadąc usłyszy stuki puki dochodzące z silnika zatrzyma się i sprawdzi o co chodzi. kierowca zaburzony, chory włączy radio by je zagłuszyć. Tak funkcjonuje uzależniony umysł radząc sobie z emocjami."

piątek, 15 grudnia 2017

Przyczyny, objawy uzależnienia

To nie substancja uzależnia. Gdyby tak było wszyscy pijący byliby alkoholikami. Podobnie nałogu nie dziedziczy sie w genach.
Przyczyny uzależnienia to: dysfunkcyjna rodzina, poczucie odrzucenia i stres.
Nie każdy pijący jest chory.
Istnieje kilka  objawów uzależnienia. Jeśli masz trzy z nich - jesteś uzależniona:
1. Tolerancja
2.Objawy odstawienne
3.Koncentracja życia wokół picia/brania
4. Picie/branie pomimo szkód
5. Głód
6. Utrata kontroli

Poza tym mogą się pojawić uporczywe myśli o używce, bezsenność, poty, drżenie rąk, delirka, padaczka, zwidy, picie w ukryciu,  chowanie używki na zapas, długi. Zespół abstynencyjny w przypadku leków jest gorszy niż w przypadku alkoholu. A  jak się ma ostatnie pięć tabletek już się pędzi do lekarza, który musi przepisać receptę. Ja na wszelki wypadek miałam pięciu niezależnych lekarzy i każdemu mówiłam, że skończył mi się lek na sen. Tym sposobem miałam dziesięć opakowań lub więcej po wizycie.

Nie ma opcji, by lekarz nie przepisał. Jak nie przepisał to natychmiast pojawiała się panika. Najgorzej było w święta i długie weekendy kiedy akurat skończyły się leki. Brak snu i objawy odstawienne: dreszcze, poty, biegunka, katar, rozwolnienie, silne leki wręcz przerażenie, pieczenie skóry, arytmia...
Od blisko dwóch lat mam spokój. Dzięki rocznemu odwykowi i rocznej terapii grupowej. Kontynuuje terapie indywidualną.
Terapia jest najważniejsza w leczeniu bowiem trzeźwość to nie tylko abstynencja. Ale o niełatwej trzeźwości innym razem..

Niewiele kobiet podejmuje leczenie odwykowe

Na prywatnym odwyku w Ściejowicach na jedenaście osób były dwie kobiety:młoda i w średnim wieku. Na rocznym publicznym odwyku było dziesięć kobiet na 47 osób w różnym wieku.
Podobno co ósma osoba w Polsce jest uzależniona a kobiety uzależniają się szybciej niż mężczyźni. Jednak alkoholizm kobiet nie jest społecznie akceptowany i być może dlatego rzadziej zgłaszają sie na leczenie?
Najczęściej są uzależnione od alkoholu lub mają uzależnienie krzyżowe.
Dlaczego
rzadziej niż mężczyźni decydują się na leczenie?

Benzodiazepiny i alkohol

Wielu alkoholików sięga po leki nasenne i uspokajające. Ja piłam już 10 lat kiedy zaczęłam brać benzodiazepiny, by móc spać. Nie winie lekarza ale dopóki mi ich nie zaczął przepisywać nie wiedziałam, co to jest. I brałam je przez 10 lat aż do pójścia na roczny - nowy - odwyk, na którym dowiedziałam się, że w wyniku uzależnienia krzyżowego mogłam zasnąć i się nie obudzić.
Nie biorę już leków ale pamiętam te wizyty u kilku psychiatrów miesięcznie, objawy odstawienne w święta i długie weekendy kiedy mi zabrakło clonazepamu, otumanienie, utratę sprawności umysłowej....Brałam 10 klonazepamów na noc.
Bałam się, że sprawności nie odzyskam.
O wszystkim powoli będę pisała. Zachęcam do dzielenia sie swoją historią w komentarzach.

Fragment książki "Rok na odwyku."

która ukaże się nakładem Wydawnictwa Literackiego:

"365 dni
W południe taksówką jadę na odwyk. Mieści się w dużym białym budynku w ładnym parku. Będzie gdzie spacerować wiosną o ile mi pozwolą, ale przecież w Ściejowicach pozwalali. Przecież ruch to zdrowie, musi jakiś być. Dzwonię do zamkniętych drzwi dzwonkiem umieszczonym na ścianie i po chwili drzwi otwiera pielęgniarka i idziemy do dyżurki. Ale najpierw starannie zamyka drzwi na klucz. 
- Zaraz wezwie panią lekarz. Dostanie pani regulamin i kontrakt do podpisania.
W dyżurce oddaję kosmetyki na bazie alkoholu, zabierają mi lakier do włosów, perfumy, zmywacz do paznokci, leki, dezodorant...
- Do paznokci są w Rossmanie chusteczki zmywające BeBeauty bez alkoholu i bez acetonu - mówi pielęgniarka - Takie wolno mieć. 
Przeszukuje mój bagaż w poszukiwaniu ostrych rzeczy, ale nie mam ani noża ani pilnika. W przeciwieństwie do psychiatryka nie zabierają mi ładowarki do telefonu ani kabla do laptopa. Golarki o dziwo też nie.
Pielęgniarka wskazuje mi pokój. Pokoje są trzy i dwuosobowe. To trójka a za ścianą są jeszcze dwie kobiety w tym samym segmencie. Nie rozdzielają nas drzwi, tylko ściana. Drzwi do segmentu nie są zamykane na klucz, podobnie drzwi do łazienki. W nocy pielęgniarka sprawdza, czy jesteśmy w łóżkach.
Niewielki pokój - niskie, zbyt niskie tapczany, komoda na ubrania, szafa podzielona na trzy, szafki nocne, stół, krzesła  - jest zagracony. Wszędzie leżą opakowania z jedzeniem, owoce, niewiele kosmetyków. Parę książek No i dwie kobiety: heroinistka Iza i alkoholiczka Irena. Obie średnio miłe. Irena wita się ze mną i mówi mi  „cześć”. Iza nie zwraca na mnie uwagi. Je pierniki w czekoladzie.
- Irena chcesz? – podsuwa jej pudełko.
Nie, dzięki.
Mnie nie częstuje.
- Od czego jesteś uzależniona? – pyta mnie ta bardziej rozmowna.
- Nie wiem. Chyba od leków, ale nie wiem – odpowiadam.
- Jak to nie wiesz? To po co tu przyszłaś? Ja jestem alkoholiczką, a ty?
- Byłam alkoholiczką. A mam problem z lekami ale nie  sądzę, bym była uzależniona – mówię.
- Dziwna jesteś. Skoro nie jesteś uzależniona to nie powinnaś zajmować miejsca innym – obrusza się Irena.
Za ścianą czterdziestoletnia alkoholiczka i lekomanka Wiesia oraz młoda alkoholiczka Justyna. Witam się z nimi.
Nie podoba mi się tu. Niemiłe współtowarzyszki. Mam być z nimi prawie rok?
Przeglądam regulamin: nie wolno wchodzić w zależności finansowe czyli pożyczać sobie pieniędzy, nie wolno wchodzić w bliskie relacje bo to przeszkadza w terapii, za złamanie abstynencji wylot, trzeba dbać o higienę i porządek wokół siebie.
Najpierw idę zapalić do palarni(...)". 

O czym jest ten blog?

Jestem uzależniona od ponad 20 lat: alkohol i dodane dziesięć lat temu benzodiazepiny. Większość alkoholików sięga wcześniej czy później po leki nasenne i uspokajające i tak powstaje uzależnienie krzyżowe.
Byłam w sumie na dwóch odwykach: prywatnym i darmowym. Na jednym spedziłam 7 tygodni, na drugim równo rok ponieważ trwa on właśnie tyle.
Dopiero ten roczny mi pomógł i od lutego 2016 jestem trzeźwa.
O pobycie na tym odwyku - na oddziale zamkniętym - napisałam książkę "Rok na odwyku. Świadectwo", która ukaże się nakładem Wydawnictwa Literackiego wiosną, o czym natychmiast napisze i wrzucę odpowiedni link.
Zamierzam na tym blogu dzielić się swoimi doświadczeniami zarówno z przebiegu leczenia na odwyku i po nim jak i mojej trzeźwości - bo trzeźwość jest cudowna ale niełatwa - oraz doświadczeniem mojego wieloletniego uzależnienia, o którym napisałam powieść, która ujrzy światło dzienne prawdopodobnie wiosną (wrzucę link).
Zachęcam do pisania komentarzy przede wszystkim kobiety ale nie tylko. Mam nadzieje, że rozwijać się tu będą dyskusje a ja zamierzam odpowiadać na każdy post.